Inleiding tot een nieuw zorgconcept

Psychogeriatrischezorg
Mensen met een aandoening, waarbij vermindering van de cognitie één of het centrale aspect is,
hebben recht op een begeleiding welke verder gaat, dan de algemeen geldende, structuur biedende
en nu in zwang zijnde belevingsgerichte benadering van de begeleiding.  De waarde van deze ondersteuning is daarmee niet verminderd.

Het besef, wat eigenlijk gebeurt in de hersenen bij dit soort aandoeningen,
is ons inziens echter onvoldoende verbonden, met wat dat voor gevolgen zou moeten hebben in de aanpak.

Als concept zou kunnen gelden:
Wat verloren is gegaan aan vaardigheden kan meestal niet worden hersteld en de vaardigheidstekorten moeten geïnventariseerd en waar nodig gecompenseerd door ondersteuning door de omgeving.

Het beste is het vergelijkbaar met het concept van de rehabilitation, in Nederland ook wel vaak revalidatie genoemd,
maar er zit wel een verschil in, met name wat betreft de aanpassings component.

Dit concept waarbij eerst de tekorten goed in kaart worden gebracht
en vervolgens de wijze van ondersteuning ook werkelijk op individuele schaal bij elkaar wordt gezocht,
wordt nu in de PG zorg in Nederland niet voldoende toegepast.

Een complicatie bij het geheel is, dat het ziektebeeld geen statisch geheel is en dat er als consequentie daarvan regelmatig gekeken zou moeten worden wat de actuele situatie van de persoon / client is.

Vormgeven
Verder zal het vormgeven van het ondersteuningsprogramma werkelijk multidisciplinair gedaan moeten worden, omdat veelal op verschillende vlakken defecten zijn ontstaan, -die elk hun eigen aanpak vereisen, die complementair is aan de andere - welke zonder elkaar geen goed / voldoende resultaat opleveren.

Zoals vanuit de verplegingswetenschap het aanvullen van zelfzorg tekorten een gangbaar begrip is,
wat echter maar een deel omvat van wat er ontbreekt bij de client,
zo zullen vanuit de psychologische hoek enerzijds het premorbide karakter en anderzijds de defecten welke (zijn) ontstaan de hoeken van inval zijn voor het ontwikkelen van het individuele zorgplan voor een client.

Wanneer zingevingsvraagstukken, mobiliteitsproblemen, fysiek en psychisch onwelbevinden,
en visus-, gehoor- taal- en communicatieproblemen bij elkaar bij komen,
dan is duidelijk dat een andere aanpak dan de tot nu toe gebruikelijke,
met ook een verhoging van de deskundigheid van de professionals,
een reele mogelijkheid biedt tot verbetering van de zorg voor deze clienten groep.

Duidelijk zal moeten zijn welke doelen gesteld worden.

Multidisciplinair en kleinschalig
De defecten en beperkingen liggen op verschillende gebieden en ze beïnvloeden elkaar.
Een aanpak op al deze gebieden, door verschillende disciplines tegelijk, in onderlinge samenwerking,
biedt daarom de beste resultaten.
Een kleinschalig team is het beste in staat om goed op elkaar ingespeeld te raken, en goede (afspraken over) communicatie te realiseren. De toepassing van het bovengeschetste concept, door teamleden die bereid zijn tot samenwerken, ook over de grenzen van elkaars disciplines heen, heeft een bewezen meerwaarde voor het functioneren van de betrokken patiënten.